Το λεγόμενο «σύνδρομο της Ηλέκτρας» ή αλλιώς Οιδιπόδειο σύμπλεγμα ανάμεσα σε κόρες και πατέρα είναι ευρέως γνωστό και είναι δυστυχώς αρκετά συνηθισμένο.

Λέγεται ότι για το Οιδιπόδειο σύνδρομο γενικότερα φέρουν και οι γονείς ευθύνη.

Συνήθως καλλιεργείται στα παιδιά όταν οι γονείς δεν έχουν όρια αναφορικά με το τι τους ενοχλεί αλλά των πράξεων τους.

Ο γονέας αυτός είναι πολύ δοτικός και είναι άτομο που μπορεί πολύ εύκολα να δεχτεί τις ιδιοτροπίες του παιδιού αλλά δεν έχει σκοπό να τις αλλάξει.

Πολλές φορές αναφέρεται ο γονέας με ερωτικά επίθετα και  υπερβολικά στο παιδί του και συνήθως από την παιδική ηλικία ως την ενήλικη ζωή πιστεύοντας, λανθασμένα , πως μόνο έτσι εκφράζεται η πατρική αγάπη με αποτέλεσμα να έχει καλλιεργήσει στην κόρη του το αίσθημα της κτητικότητας, της ζήλιας, της ανταγωνιστικότητας, της «γυναίκας» και του ερωτικού μονοπωλίου χωρίς να το καταλάβει.

Είναι αυτό που λέμε σε αγαπάω όπως είσαι το οποίο μέχρι ενός σημείο είναι θεμιτό αλλά ο γονέας οφείλει να κατευθύνει το παιδί. Δεν μπορώ εγώ σαν πατέρας να ωθώ το παιδί μου να με βλέπει ως άντρα , ως φιλαράκο της ή ως επίδοξο εραστή αλλά ως πατέρα και μόνο.

Για να αναπτύξει την προσωπικότητά του θα πρέπει να βάζει όρια ο γονέας και να εκπαιδεύει σε ένα συγκεκριμένο πρότυπο-ρόλο την κόρη του χωρίς να καλλιεργεί το φιλικό και χαλαρό κλίμα που μπορεί να επιφέρει ερωτικούς δεσμούς αντί για γονεϊκούς.

Αυτή η τάση της γυναίκας, λοιπόν να προσκολλάται στην πατρική φιγούρα μπορεί να εξελιχθεί και σε διαταραχή.

Αυτή η συμπεριφορά σταματά μόνο όταν η γυναίκα καλυφθεί συναισθηματικά από έναν σύντροφο που έρχεται να ανατρέψει την ανάγκη το ανεκπλήρωτο σενάριο στο μυαλό της. Συγκεκριμένη ηλικία δεν υπάρχει.

Ο άνδρας αυτός θα την κάνει να νιώσει πως δεν υπάρχει μονάχα το πατρικό πρόσωπο που την αγαπά. Έρχεται να την πείσει πως ακόμα και ένας άνθρωπος άγνωστος μπορεί να τρέφει υπέροχα συναισθήματα για εκείνη και μπορεί να γίνει ο άνδρας της ζωής της.

Ας βρούμε τα βαθύτερα αίτια αυτού του συνδρόμου που ενώ ξεκινά «φυσιολογικά»  καταλήγει κυριολεκτικά ψυχική αρρώστια. 

Στην ηλικία των 3 έως 5 ετών το παιδί αρχίζει να εξαρτάται από τον γονείς του αντίθετου φύλου. Το κορίτσι συνδέεται περισσότερο με τον πατέρα, σύμφωνα με τη θεωρία της ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης του Freud.

Πολλές φορές οι μπαμπάδες έρχονται σε αμηχανία καθώς δεν ξέρουν ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος να εκφράσουν τα συναισθήματά τους στις κόρες τους, ενώ με τα αγόρια φαίνεται να είναι περισσότερο εύκολο.

Πως φαντάζει ο μπαμπάς στα παιδικά κοριτσίστικα μάτια; Είναι ο πρώτος μας έρωτας; Και γιατί στις σχέσεις μας συνήθως αναζητούμε στοιχεία της λατρεμένης πατρικής φιγούρας;

 Στο πρόσωπο του πατέρα, η κόρη βλέπει τον ιδανικό σύντροφο.
Ο πατέρας, κατά την περίοδο της τρυφερής παιδικής και εφηβικής ηλικίας λειτουργεί ως πρότυπο, ικανό να επηρεάσει σημαντικά τις μελλοντικές σχέσεις του κοριτσιού, αλλά και τη σχέση της με τον εαυτό της.
 Ο πατέρας, είναι αυτός που ερωτεύεται η κόρη στα πρώτα της χρόνια. Είναι αυτός που η μικρή τον έχει σαν πρότυπο και φαντάζεται τον δικό της άντρα κάπως έτσι.
Αν όμως δεν ξεπεραστούν σταδιακά αυτοί οι δεσμοί μπορεί να δημιουργήσει μία άρρωστη και διαταραγμένη ενήλικη ζωή στις ενήλικες κόρες.
Αυτό είναι και το οιδιπόδειο σύμπλεγμα. Παρατεταμένος άρρωστος έρωτας που μπορεί να αποβεί μοιραίος.